развіццё камунікатыўнасці ў 1 класе

А таму менавіта развіццю камунікатыўных навыкаў, фарміраванню культуры вуснай мовы я надаю вялікую ўвагу ў сістэме навучання беларускай мовы. Сучасныя праграмы па беларускай мове накіраваны на фарміраванне камунікатыўнай асобы. На ўроках адбываецца развіццё маўленчых здольнасцей вучняў. Аднак мая задача – не толькі даць веды па пэўнай тэме, навучыць школьніка будаваць пісьмовыя ці вусныя тэксты, але і фарміраваць уменні якасна ўспрымаць і апрацоўваць інфармацыю, будаваць выказванне ў залежнасці ад мэты, умоў зносін.

Развіццё камунікатыўнай кампетэнцыі ў працэсе вывучэння беларускай мовы адбываецца праз фарміраванне моўных, маўленчых і ўласна камунікатыўных уменняў і навыкаў вучняў, што ў выніку забяспечвае гатоўнасць асобы да маўленчай камунікацыі па-беларуску. Актыўныя метады і прыёмы навучання (праспекцыі, кагнітыўныя камунікацыі, трансфармацыі, “Жывое слова”, “Слова ў падарунак” і інш.) падводзяць вучняў да разумення важнай ролі граматычнага матэрыялу ў практыцы маўлення.

Шматгадовыя даследванні развіцця вуснага маўлення малодшых школьнікаў паказваюць, што ўзровень развіцця камунікатыўных навыкаў нізкі ў дзяцей, для якіх беларуская мова з’яўляецца роднай, і тым больш для тых, хто авалодвае гэтай мовай як другой у працэсе навучання. Сярод асноўных прычын, якія тлумачаць няўменне дзяцей валодаць мовай як сродкам камунікацыі, можна вылучыць наступныя

Прынцып апасродкаванай камунікатыўнасці не адхіляе лінейнае вывучэнне граматыкі, а прадугледжвае засванне моўных адзінак з улікам іх функцыі ў працэсе зносін. Камунікатыўнасць апасродкавана звязана з граматыкай, таму камунікатыўныя заданні абавязкова прысутнічаюць на кожным уроку пры вывучэнні розных аспектаў мовы і апасродкавана фарміруюць у вучняў здольнасці авалодвання маўленнем.

На ўроках адбываецца развіццё маўленчых здольнасцей вучняў. Аднак задача настаўніка – “не толькі даць веды па пэўнай тэме, навучыць школьніка будаваць пісьмовыя ці вусныя тэксты, але і фарміраваць уменні якасна ўспрымаць і апрацоўваць інфармацыю, будаваць выказванне ў залежнасці ад мэты, умоў зносін” [2, с. 31]. У сувязі з гэтым, на маю думку, мэтазгодна актыўна на занятках практыкаваць розныя вучэбныя сітуацыі з пэўнымі маўленча-камунікатыўнымі намерамі, якія адлюстроўваюць працэс суразмоўніцтва, мадэліруюць моўныя паводзіны чалавека ў розных жыццёвых сітуацыях.

Камунікатыўна-арыентаваныя заданні на ўроках беларускай мовы ў пачатковых класах як спосаб рэалізацыі камунікатыўнай кампетэнцыі. УА «Брэсцкі дзяржаўны ўніверсітэт імя А.С. Пушкіна». Фарміраванне камунікатыўнай кампетэнцыі з’яўляецца актуальнай праблемай, рашэнне якой важна як для кожнага канкрэтнага чалавека, так і для грамадства ў цэлым. Менавіта ў сферы камунікацыі чалавек ажыццяўляе і свае прафесійныя, і асабістыя планы. Прапануецца ўявіць сабе і расказаць класу даную сітуацыю. У якасці аб’екта выбіраецца любы герой, жывёла і нават прадмет. Трэба прыдумаць развіццё сюжэта, а таксама яго фінал. 2. Вольнае сачыненне. Заключаецца ў тым, што вучню даецца поўная свабода складаць апавяданне.

Развіццё маўлення і мыслення вучняў у перыяд навучання грамаце (КСР). 52. Сістэма класнага чытання ў сучаснай школе. 1) з пункту гледжання арганізацыі вучэбнага працэсу: дыферэнцыраваны і індывідуальны падыход да вучняў у працэсе навучання грамаце, што звязана са значнымі адрозненнямі і ў агульным развіцці, і ў гатоўнасці да чытання і пісьма дзяцей, якія прыйшлі ў 1 клас; 2) з пункту гледжання перспектыў навучання: сістэматычнае ўвядзенне прапедэўтычных элеметаў граматыкі, словаўтварэння, арфаграфіі, лексікалогіі – без тэарэтычных звестак – на практычнай аснове

ІІ 1. Уменне настаўніка трымацца ў класе (упэўненасць, сабранасць, знаходлівасць, ініцыятыва), працаваць аднача- сова з усім класам і асобнымі вучнямі. 2. Веданне настаўнікам вучэбнага матэрыялу, метадычнае майстэрства. 3. Мова (дыкцыя, тэмп, культура маўлення, эмацыянальнасць), тэмп працы, мане-ра і знешні выгляд настаўніка.

Працэс развіцця асобы вучня пры навучанні беларускай мове павінен быць узаемазвязаным і садзейнічаць рэалізацыі наступных напрамкаў: моўнага (засваенне сістэмы мовы, заканамернасцей і правіл функцыянавання моўных сродкаў у Кампетэнтнасны падыход у навучанні мове прадугледжвае разам з атрыманнем ведаў аб мове развіццё ўменняў аналізаваць і сістэматызаваць моўную інфармацыю, прымяняць яе ў маўленчай дзейнасці ў адпаведнасці з асобаснымі запатрабаваннямі для рашэння вучэбных, пазнавальных, практычных і камунікатыўных задач.

адукацыі НМУ «Нацыянальны інстытут адукацыі», кандыдат педагагічных навук; І. У. Рошчына, метадыст цэнтра інфарматызацыі і дыстанцыйнай адукацыі Мінскага абласнога інстытута развіцця адукацыі. Р96 Рэалізацыя кампетэнтнаснага падыходу ў навучанні беларускай мове і літаратуры / склад. : Н. П. Дзѐміна, Т. П. Гуліцкая, Р. П. Ільіна ; ДУА «Мін. абл. ін-т развіцця адукацыі».

Прынцып апасродкаванай камунікатыўнасці не адхіляе лінейнае вывучэнне граматыкі, а прадугледжвае засванне моўных адзінак з улікам іх функцыі ў працэсе зносін. Камунікатыўнасць апасродкавана звязана з граматыкай, таму камунікатыўныя заданні абавязкова прысутнічаюць на кожным уроку пры вывучэнні розных аспектаў мовы і апасродкавана фарміруюць у вучняў здольнасці авалодвання маўленнем. Калі прааналізаваць і абагульніць вынікі даследавання, можна сказаць наступнае: навучанне беларускай мове дзяцей з інтелектуальнай недастатковасцю магчыма ў той ступені, якая патрэбна самому чалавеку і запатрабавана самім

менавіта тое, што прыносіць мне радасць і задавальненне, асабліва калі бачыш вочы дзяцей, наіўныя і добрыя, якія глядзяць з любоўю і павагай. Сваё прызначэнне як настаўніка я бачу ў тым, каб стварыць умовы для развіцця і выхавання асобы таленавітай, духоўна і фізічна здаровай, якая валодае інтэлектуальнымі і духоўнымі патрэбнасцямі. Сутнасць майго вопыту заключаецца ў распрацоўцы і прымяненні на ўроках разнастайных метадаў і прыёмаў, якія актывізуюць пазнавальную дзейнасць вучняў. Мэта вопыту: павышэнне цікавасці ў вучняў да прадметаў “Беларуская мова і літаратура” шляхам прымянення цікавых ме

Спецыфіка рэалізацыі камунікатыўнасці ў працэсах бібліяграфавання і бібліяграфіч-нага абслугоўвання. Бібліяграфічныя зносіны бібліятэкара і чытача як зносіны, зместам якіх з’яўляецца абмен бібліяграфічнай інфармацыяй. Функцыі бібліяграфічных зносін (інфарматыўная, рэгулятыў-ная, камунікатыўная) і іх рэалізацыя ў абслугоўванні карыс-тальнікаў. Асаблівасці развіцця рэкамен-дацыйнай бібліяграфіі ў розныя гістарычныя перыяды. Уклад С. А. Трубнікава, Ю. М. Тугава, Ю. С. Зубава, Н. Я. Дабрыні-най, М. Р. Вохрышавай, А. М. Гарбунова, С. П. Бавіна ў тэарэ-тычнае асэнсаванне праблем рэкамендацыйнай бібліяграфіі. Вызначэнне функцый рэкамендацыйнай бібліяграфіі ў розныя гістарычныя перыяды.

Наступная, вартая асваення, група ключавых паняццяў пераключае зацікаўленага спецыяліста на метадалогію практычнай педагагічнай дзейнасці, і тут на першым плане – прынцыпы арганізацыі (заўважым: не дыдактычныя прынцыпы): іерархічнасці, цэласнасці, камунікатыўнасці, гістарычнасці, разнастайнасці і У 11 класе на ўроку вывучэння аповесці Э. Хемінгуэя “Стары і мора” слова 14. Як была арганізавана настаўнікам праца з дзецьмі з асаблівасцямі развіцця (пры іх наяўнасці ў класе), якія яе вынікі? 15. Праяўленне камунікатыўнага аспекту вывучэння лінгвістычнага матэрыялу ў метадычных дзеяннях настаўніка. 16. Ці звярталася ўвага вучняў у працэсе засваення ведаў і ўменняў па тэме на значэнне і функцыю моўных з’яў?

Важнае месца ў адукацыйным працэсе адводжу развіццю цікавасці школьнікаў да вучэння, працэсу пазнання ўвогуле. Менавіта ў першыя гады навучання дзякуючы псіхалагічным асаблівасцям у дзяцей малодшага школьнага ўзросту інтэнсіўна фарміруецца пазнаваўчы інтарэс. Упэўнена, што добрымі памочнікамі настаўніка ў развіцці пазнаваўчай актыўнасці вучняў з’яўляюцца нетрадыцыйныя формы навучання. Пачатковы этап фарміравання пазнаваўчых інтарэсаў супадае па часе з першым паўгоддзем навучання ў 1 класе. У гэты перыяд большую частку вучэбных зняткаў будую на аснове гульні. Гэта ўрокі-гульні, урокі-казкі.

На сучасным этапе адным з найбольш перспектыўных напрамкаў развіцця мовазнаўства з’яўляецца антрапацэнтрычная лінгвістыка, якая раскрывае ўплыў аўтара выказвання і рэцыпіента на тэкст і яго кампаненты, аналізуе здольнасці моўнай асобы, што выяўляюцца ў час камунікацыі. Тэорыя і практыка маўленчай камунікацыі адыгрывае важную ролю ў сістэме філалагічнай адукацыі.

У класе выдзяляю групу экспертаў, якія правяраюць правільнасць выканання дамашняга задання па тых параметрах, якія. 9. прапанавала я. Вызначаюцца больш значныя памылкі і выпраўляюцца падчас сумеснага абмеркавання. Фрагмент урока ў 7 класе па тэме “Вытворныя і невытворныя прыназоўнікі” (урок праводзіўся напярэдадні 8 Сакавіка) 1. Арганізацыйна-матывацыйны момант. Настаўнік. Сённяшні ўрок я хачу пачаць з прытчы.

Стварэнне ўмоў для развіцця педагагічнага майстэрства, удасканалення сістэмы работы кожнага педагога, якія выконвае абавязкі класнага кіраўніка, па ўмацаванні сямейных каштоўнасцей, павышэнні бацькоўскай адказнасці за выхаванне дзяцей. Задачы: • вывучэнне тэарэтычных асноў выхавання, павышэнне навукова-метадычнага ўзроўню педагогаў, якія выконваюць абавязкі класных кіраўнікоў па ўзаемадзеянні з сям’ёй

У вячэрніх класах сумарная колькасць кантрольных работ па вучэбным прадмеце, прадугледжаных на ІІІ ступені агульнай сярэдняй адукацыі, раўнамерна размяркоўваецца на ўсе гады навучання. 9. Кантрольныя работы ва ўстановах Колькасць і прызначэнне вучнёўскіх сшыткаў. 10. Пры ажыццяўленні ўстановамі адукацыі навучання і выхавання на I ступені агульнай сярэдняй адукацыі: 10.1. навучальныя і кантрольныя работы па вучэбных прадметах ”Беларуская мова“, ”Русский язык“, ”Матэматыка“ вучні I класа выконваюць у адпаведных сшытках на друкаванай аснове; 10.2. для выканання навучальных работ па вучэбным прадмеце ”Выяўленчае мастацтва“ выкарыстоўваецца альбом або набор лістоў для малявання

Развіццё мовы ажыццяўляецца ў розных відах дзейнасці дзяцей: азнаямленню з мастацкай літаратурай, з'явамі навакольнай рэчаіснасці, а таксама ў гульнявой і мастацкай дзейнасці, у паўсядзённым жыцці. Дзейсным сродкам для развіцця мовы дзяцей з'яўляецца творчая тэатралізаваная дзейнасць. Тэатралізаваная дзейнасць – адзін з самых эфектыўных спосабаў уздзеяння на дзяцей, у якім найболей ярка і досыць выяўляецца прынцып навучання: вучыць гуляючы. Тэатралізаваныя гульні карыстаюцца ў дзяцей нязменнай любоўю. Кнігі, казкі, спектаклі з'яўляюцца для дзіцяці невычэрпнай крыніцай развіцця п